అగ్గిపాడు గ్రామాన్ని ఆ బ్రాహ్మణుడు ఎందుకు శపించాడు?

భారతదేశం ఒకవైపు డిజిటల్ విప్లవంలో ముందుకు దూసుకుపోతోంది. నగరాల్లో ఆర్టిఫిషియల్ ఇంటెలిజెన్స్, స్టార్టప్‌లు, స్పేస్ టెక్నాలజీ చర్చలు జరుగుతున్నాయి. కానీ అదే సమయంలో గ్రామీణ భారతంలో కొన్ని ప్రాంతాల్లో మాత్రం శతాబ్దాల నాటి భయాలు ఇంకా ప్రజల జీవితాలను నియంత్రిస్తున్నాయి.

అభివృద్ధి వెలుగులు నగరాల్లో మెరుస్తుంటే, మూఢనమ్మకాల చీకట్లు గ్రామాల్లో ఇంకా తొలగిపోలేదని చెప్పడానికి అనంతపురం జిల్లా తాడిపత్రి మండలంలోని తలారి చెరువు గ్రామం ఒక సజీవ ఉదాహరణ.

నాలుగు వందల ఏళ్ల “శాపం” భయం… ఖాళీ అయ్యే ఊరు

మాఘ పౌర్ణమి రోజు తలారి చెరువులో అడుగుపెడితే ఒక వింత నిశ్శబ్దం కనిపిస్తుంది.

సాధారణంగా గ్రామం అంటే పిల్లల అరుపులు, ఇంటి పనుల సందడి, పొయ్యి మంటలు ఉండాలి. కానీ ఆ రోజు మాత్రం ఊరు శ్మశానంలా మారిపోతుంది.

తెల్లవారుజాము నుంచే ఇళ్ల తలుపులు మూసుకుంటాయి. పొయ్యి వెలిగించడానికి కూడా ఎవరూ ధైర్యం చేయరు. మంట వెలిగితే ఏదో అపశకునం జరుగుతుందన్న భయం. అందుకే ఆ ఆచారానికి అక్కడి ప్రజలు పెట్టుకున్న పేరు “అగ్గిపాడు”.

ఆ రోజు గ్రామంలో ఒక్క మనిషి కూడా ఉండడు. పిల్లలు, పెద్దలు మాత్రమే కాదు… పశువులు, కోళ్లు కూడా గ్రామం విడిచి వెళ్లిపోతాయి. ఊరంతా 12 కిలోమీటర్ల దూరంలోని హాజీవలి దర్గాకు తరలిపోతుంది.

గ్రామం బయట పహారా ఉంటుంది. కానీ గ్రామం లోపల మాత్రం జీవం కనిపించదు. అర్ధరాత్రి దాటాకే తిరిగి గ్రామంలో అడుగుపెడతారు.

గ్రామంలో వినిపించే కథనం ప్రకారం, సుమారు 400 ఏళ్ల క్రితం ఒక బ్రాహ్మణుడు దోపిడీకి ప్రయత్నించాడట. ఆ సమయంలో గ్రామస్థులు అతడిని హతమార్చారని చెబుతారు.

చనిపోయే ముందు అతడు ఇచ్చిన శాపం వల్ల గ్రామంలో కరువు వచ్చిందని, పిల్లలు చనిపోయారని అక్కడి ప్రజలు నమ్ముతారు.

ఆ “బ్రహ్మహత్యా పాతకం” తొలగాలంటే మాఘ పౌర్ణమి రోజున ఊరు ఖాళీ చేయాలని ఎవరో చెప్పిన మాట… ఇప్పుడు తరతరాలుగా సంప్రదాయంగా మారిపోయింది. నిజానికి ఇది ఒక కథ మాత్రమే. కానీ ఆ కథే ఈ గ్రామానికి శాసనం అయిపోయింది.

గ్రామాన్ని ఖాళీ చేస్తే శాపం తొలగిందని ప్రజలు బలంగా నమ్ముతున్నారు.

కానీ ప్రశ్న ఏమిటంటే… ఇది నిజంగా విశ్వాసమా? లేక భయంతో బతికే జీవితం మాత్రమేనా?

ఒక రోజంతా పనులు ఆగిపోతాయి. పశువులతో సహా తరలివెళ్లడం వల్ల శ్రమ, సమయం వృథా అవుతుంది. ముఖ్యంగా, తరతరాలుగా ఒక ఊరంతా భయానికి బానిసగా మారుతోంది.

గ్రామీణ భారతంలో ఇంకా బతికున్న మూఢనమ్మకాలు

తలారి చెరువు మాత్రమే కాదు… దేశంలోని అనేక గ్రామాల్లో ఇప్పటికీ ఇలాంటి ఆచారాలు కొనసాగుతున్నాయి.

ఆంధ్రప్రదేశ్–కర్ణాటక సరిహద్దుల్లోని కొన్ని గ్రామాల్లో “దోష నివారణ” పేరుతో ఊరంతా ఖాళీ చేస్తారు. ఆ రోజు ఊరిలో దీపం వెలిగించరు. దేవత కోపిస్తే వ్యాధులు వస్తాయని భయం.

చదువుకున్న వారే వాస్తు భయంతో కోట్లు పెట్టి కట్టిన ఇళ్లను కూల్చేస్తున్నారు. ప్రభుత్వ కార్యాలయాల్లో కూడా తలుపుల దిశలు మార్చడం, గోడలు పడగొట్టడం చూస్తూనే ఉన్నాం.

గ్రహణం ఖగోళ సంఘటన అని శాస్త్రం చెబుతున్నా, సమాజంలో భయం తగ్గలేదు. గర్భిణీలు కదలకూడదని, ఆహారం విషపూరితం అవుతుందని నమ్ముతారు.

కొన్ని చోట్ల పిల్లలను మట్టిలో పాతిపెట్టే అమానుష ఘటనలు కూడా జరిగాయి.

తెలంగాణ, రాయలసీమలో ఇప్పటికీ “చేతబడి” పేరుతో అమాయకులను వేధించడం జరుగుతోంది. ముఖ్యంగా వృద్ధ మహిళలను వెలివేయడం వంటి దారుణాలు కనిపిస్తున్నాయి.

ఆచారాలను గౌరవించడం వేరు. భయంతో బతకడం వేరు.

వాస్తు, శాపాలు, గ్రహాల పేరుతో ఊళ్లు ఖాళీ చేయడం… ఇళ్లు కూల్చడం… మనుషులను వెలివేయడం… ఇవన్నీ అభివృద్ధి చెందుతున్న భారతదేశానికి పెద్ద సవాలుగా మారాయి.

గ్రామీణ సమాజంలో విద్య, అవగాహన, శాస్త్రీయ దృష్టి పెరిగినప్పుడే ఇలాంటి “అగ్గిపాడు” భయాలు తొలగిపోతాయి.

టెక్నాలజీ యుగంలోకి అడుగుపెడుతున్న భారతదేశం… మూఢనమ్మకాల సంకెళ్లను తెంచుకున్నప్పుడే నిజంగా ముందుకు సాగుతుంది.